Archief voor oktober, 2012

Wat nou talent?! Slim Oefenen!

Via de post Wat als talent niet bestaat? van Pedro De Bruyckere gestuit op een stuk van Prof. Rikers met de provocerende titel ‘Talent bestaat niet!’. Hij stelt daarin de vraag hoe het komt dat sommige wel succes boeken en anderen, die ook jarenlang iets (be)oefenen, niet beter worden.

Via Anders Ericsson stelt Rikers: door de hoeveelheid en maar ook met name de kwaliteit van oefening wordt het niveau bepaald. Wat zijn dan die ‘deliberate practice’ regels (Ericsson, Krampe, & Tesch-Römer, 1993):

  • Er moet duidelijk omschreven zijn wat er geleerd moet worden.
  • De trainings- of oefentaken moeten aansluiten op het niveau van de lerende. Dat wil zeggen, de taak moet niet te gemakkelijk zijn, want anders valt er niet meer veel te leren. En ook niet te moeilijk zijn, want dan raakt de lerende gefrustreerd.
  • Er moeten mogelijkheden zijn voor herhaling. Dit lijkt vanzelfsprekend, maar vaak wordt de lerende geen tweede of derde kans geboden iets te leren.
  • Fouten moeten gemaakt en gecorrigeerd kunnen worden. In het verlengde van het vorige punt, is het belangrijk dat er fouten gemaakt mogen worden zonder dat dit (negatieve) consequenties heeft.
  • Er moet sprake zijn van goede feedback. Misschien het belangrijkste element is dat er feedback gegeven wordt, zodat de lerende zich bewust is van alle fouten die gemaakt zijn en hoe deze aangepakt kunnen worden. In het ideale geval wordt deze feedback door een ervaren coach gegeven.

Toen ik dit las moest ik meteen denken aan mijn World of Warcraft-gaming. Veel van bovenstaande voldoet daaraan. Blijkbaar maakt een groot deel van bovenstaande regels het juist ook weer leuk. Rikers legt daarbij ook de plek op een gevoelige plek: het is wel oefenen, oefenen, oefenen. Bij gaming praten we dan over verslaving. Als je er een gouden medaille mee wint op de Olympische Spelen ben je een held. Ericsson stelt zelfs dat iedereen die maar 10 jaar extreem oefent, op wereldniveau kan komen. Talent is dus irrelevant.

Toch zien we – of denken we – vaak in de praktijk verschillen te zien tussen kinderen/personen. We willen dit soms graag ook zien, omdat dit aansluit bij een gewenst mensbeeld: we hebben allemaal iets bijzonders & unieks. En daarmee talent. Rikers stelt daar oa. het bewijs tegenover van de self-fulfilling prophecy. Als een lerende ergens talenten wordt toebedacht, wordt er ook gehandeld om dat nog eens extra te bevorderen. Oftewel, meer aandacht, oefeningen etc. Et Voila, de circel is rond.

Advertenties

Een reactie plaatsen

%d bloggers liken dit: